CHAPTER 1 xxหน้าบ้านตระกูลลีxx

ไอ้ป่อง เปิดประตูให้หน่อยดิ๊ ขี้เกียจ

คร้าบบบบ คุณหนู หนุ่มหล่อพูดประชดแล้วเดินไปเปิดประตูรถให้ซองมิน คนอะไรตอนจะให้มาก็อ้อนได้อ้อนดี พอยอมมาก็ใช้ซะ - -;;

ฮ้า ดีมากคิบอม^^ เชื่องจริงๆ ปะ เข้าบ้านกัน

พูดจบก็ลากเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจคนถูกลากที่ยังคงงงอยู่กับคำว่าเชื่องของลีซองมิน... เป็นประจำอยู่แล้วที่คิบอมจะมากับซองมินที่บ้าน (แม้ว่ากระต่ายน้อยจะมีรถเป็นของตัวเองก็เถอะ) เหตุผลของคนหน้าหวานที่ไม่ยอมขับรถเองนั้นก็ง่ายๆ ไม่ได้มีอะไรยุ่งยากซักนิด ก็แค่ ขี้เกียจ เท่านั้นแหละ คิบอมเลยกลายเป็นเหมือนลูกชายอีกคนหนึ่งของบ้านไปแล้ว

อาป้าฮะ ผมกลับมาแล้ว

เปิดประตูบ้านพลางพูดทักคนในบ้านด้วยความเคยชิน ถึงแม้จะไม่ได้กลับมาที่นี่นานแล้วก็เถอะ.. คำตอบที่ได้รับกลับมานั้นคือความเงียบ กระต่ายน้อยจึงลองพูดประโยคนั้นอีกทีโดยเพิ่มเสียงและมีคนแก้มป่องข้างๆ ช่วย... ได้ผล เกิดเสียงตึงตังจากข้างบนบ้านเล็กน้อยก่อนที่ชายร่างท้วมผู้เป็นเจ้าของบ้านจะปรากฏขึ้น รอยยิ้มกว้างปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนๆ นั้นทันทีเมื่อสายตาพบว่าใครมาที่บ้าน

อา~ ซองมิน กลับมาแล้วหรอลูก อ่า.. ป๋าคิดถึงจังเลย

พูดพลางสวมกอดเจ้าของชื่อเสียเนบแน่นให้สมกับที่คิดถึงมาเสียนาน ก็กระต่ายดื้อตัวนี้เล่นไม่ยอมกลับบ้านมาเลยถ้าเกิดไม่โทรตาม ปล่อยให้คนเป็นพ่อคิดถึง ห่วงหา และเพ้อ!! ใช่ เพ้ออยู่คนเดียว

สวัสดีครับ ป๋าดงฮี

อ้าว คิบอมหรอ สัวสดีๆ บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกดงฮีมันดูห่างเหิน เรียกชินดงสิ หรือจะเรียกอาป้าเหมือนซองมินก็ได้ ป๋าไม่ว่าหรอก

พูดพลางใช้มือตบหลังหนุ่มแก้มป่องเพื่อเพิ่มความสนิทสนม แต่ความแรงนั่นไม่ได้น้อยเลยทีเดียว แน่นอนว่าคิบอมคงพูดบ่นว่าเจ็บไม่ได้หรอก เพราะมารยาทมันค้ำคอชายหนุ่มอยู่ คิบอมปล่อยให้พ่อลูกคุยกันเล็กน้อยพอหายคิดถึงโดยไม่บ่นอะไร ซักพักเจ้าของบ้านก็เรียกให้เด็กหนุ่มทั้งสองไปรอที่ห้องอาหารโดยที่ตนเองตะไปตระเตรียมของให้เรียนร้อย ทิ้งให้เพื่อนรัก(หักเหลี่ยมโหด) ได้คุยกัน

ไหนล่ะกระต่ายอ้วน ผู้ชายที่นายว่า ชั้นไม่เห็นอาป้าพูดถึงเลยนี่

ไม่รู้อ่ะ

ทำแก้มป่องพร้อมๆ กับส่ายหัวดุ๊กดิ๊กบ่งบอกว่าไม่รู้เต็มที่จนคนถามแทบทนไม่ไหว อยากจะเอาเท้าไปสะกิดพุงขาวนั่นสักครั้งสองครั้ง ถ้าไม่คิดว่าบ้านที่นั่งอยู่เป็นบ้านของคนที่ส่ายหัวอยู่ และถ้าเจ้าของบ้านไม่หวงลูกสาว.. เอ้ย!! ลูกชายซะขนาดนั้น ไม่ต้องถามว่าทำไมคิมคิบอมคนนี้ถึงรู้รื่องเกี่ยวกับ ผู้ชาย คนนั้นที่ว่า ก็กระต่ายน้อยลีซองมินที่ช่างใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ร่ายยาวตั้งแต่ออกจากกองปราบจนกระทั่งถึงบ้านเกี่ยวกับเรื่องที่พ่อตัวเองจะให้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่ตอนนี้คิบอมยังไม่มีวี่แววว่าจะได้พบเลยในตอนนี้

แน่ใจหรอซองมินว่าคุณป๋าพูดอย่างนั้นน่ะ

แน่สิ.. นี่นายกำลังว่าฉันมั่วนะไอ้แก้มแตก

ก็ปล่าว แค่ฉันยังไม่เห็นคนคนนั้นที่นายว่าเท่านั้นเอง

อะ โอ๊ยยยย เสียงทุ้มร้องโอดโอย เมื่อกระต่ายน้อยหมั่นไส้ที่ไอ้แก้มแตกเถียงคำคำไม่ตกฟาก เลยจัดการหยิกแก้มป่องของเพื่อนสนิทไปเสียงหนึ่งทีแรงๆ หยิกเสร็จก็ทำปากพองลมเป็นเชิงว่า งอนไอ้เพื่อนคนนี้เสียเต็มประดา ไอ้คนโดนหยิกตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์จะง้อซักเท่าไหร่ เพราะแก้มที่โดนหยิกไปเมื่อครู่นี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะหายเจ็บ (พ่อลูกคู่นี้แรงดีกันจริงๆ)

ซองมินอา~~ ทำไมนายโหดอย่างนี้ล่ะ

โหดหรอไอ้ป่อง.. เฮอะ เออ โหด งั้นคืนนี้นายก็ไปนอนโซฟาเลยนะไอ้ป่อง ชึ

เฮ้~ ซองมินอา อย่านะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณป่าจริงด้วย หนุ่มแก้มป่องพูดไม่ทันขาดคำ ร่างท้วมของผู้เป็นเจ้าของบ้านที่กำลังถูกพูดถึงอยู่ก็เดินออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมของอาหารที่อยู่บนมือใหญ่นั่น จนซองมินอดไม่ได้สูดดมด้วยความหิวโหย แต่ซํกพักก็ต้องชะงัก.. ก็กลิ่นของอาหารพวกนี้ มันคุ้นจมูกเหลือเกิน

อาป้าฮะ อาหารนี่มัน..

มันทำไมหรอซองมิน หรือว่ามันไม่น่ากิน อย่าพูดอย่างนั้นเลยน้า~ คนทำเสียกำลังใจแย่

ใครทำหรออาป้า??

ก็คนที่ป๋าบอกจะให้เจอไง ป๋าชินดงพูดยิ้มๆ แต่คนฟังนี่สิอึ้งไปแล้ว นี่อาป้าคิดจะให้เค้ามาเจอผู้ชายจริงๆ หรอเนี่ย.. ถึงเมื่อครู่จะยืนยันกับคิบอมเสียหนักแน่นก็เถอะ แต่ใจจริงก็อยากให้ตัวเองหูฝากไปเหมือนกัน แต่ในความเป็นจริงแล้ว ซองมินไม่มีวันหลีกหนีที่จะไม่พบคนที่อาป้าพามานี้ได้เลย จึงได้แต่ส่งสายตาหวานซึ้ง (ที่คิบอมชอบล้อว่าหวานชวนอ้วก) ไปให้เพื่อนสนิทเป็นเชิงขอให้ช่วย คิบอมผู้แสนดีจึงรีบแทรกบทสนทนาลงไปให้

เอ๋.. ใครหรอครับคุณป่า คนที่ป๋าชินดงจะให้ซองมินพบ

อ๋อ.. คนพิเศษน่ะ รับรองถ้าซองมินเจอจะต้องกระโดดกอดแน่ๆ

หันไปยิ้มกับลูกชายที่นั่งทำหน้าเอ๋ออยู่คนเดียว เพราะกำลังอึ้ง.. คนพิเศษงั้นหรอ.. คนพิเศษบ้านเค้ามีไม่มากนักหรอก แต่เดี๋ยว.. อาหารกลิ่นนี้ หน้าตาอย่างนี้ เสียงฮัมเพลงที่ลอยมาแว่วๆ อย่างนี้ หรือว่า ... รู้หรือยังล่ะซองมิน~ ป่าชินพูดพลางยิ้มอย่างยินดี เป็นเวลาเดียวกับที่คนๆ นั้นเดินออกมาจากห้องครัวหลังบ้านพอดี ใบหน้าขาวใสแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาเล็กหลังกรอบเว่นสีฟ้าสดใสหรี่ลงจนกลายเป็นขีด ยิ้มโชว์เหงือกที่ยังคนติดตาอยู่ในความทรงจำของซองมิน ตอนนี้กลับมาปรากฏตรงหน้าอีกครั้งหลังจากหายไปนาน

ฮยอกแจฮยอง~~

พูดพลางวิ่งดุ๊กๆ ไปสวมกอด พี่ชาย ที่ไม่ได้เจอกันมานาน ก็ตั้งแต่แม่หย่ากับพ่อ (เพราะทนความต๊องของพ่อไม่ไหว) ก็เล่นขนข้างของพร้อมกับพี่ชายรูปร่างบอบบางคนนี้ไปอยู่ญี่ปุ่นทันที.. ไม่ใช่ว่าแม่ทิ้งเค้าหรอกนะ แต่เป็นเพราะคุณพ่อน่ะร้องห่มร้องไห้จนออมม่าต้องเหลือลูกสาว เอ๊ย!! ลูกชาย (อีกละ) ไว้ให้คนนึงก่อนที่คุณป่าชินจะฆ่าตัวตายเสียก่อน

ฮยองกลับมาตั้งแต่เมื่อไรฮะเนี่ย

เมื่อวานซืน.. หนีออมม่ามาน่ะ ^^;;

อ่า~ ฮยองเด็กดื้อ แอบหนีออมม่ามาเกาหลีซะอย่างนั้น

ก็คิดถึงเรานั่นแหละ ตอนนี้ที่บ้ายไม่ค่อยมีงานด้วย.. แล้วนั่นใครหรอ พยักเพยิดไปทางคิบอมที่นั่งไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว ซึ่งเจ้าตัวก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้เพื่อนสนิท แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงการตวัดหางตาของกระต่ายน้อยเท่านั้น

ฮยองผอมลงรึเปล่าเนี่ย

ก็นิดหน่อยน่ะ ทำงานหนัก.. ว่าแต่เพื่อนนนายนั่น...

ช่างมันเหอะฮยอง.. หมอนนั่นน่ะ -*-

ซองมินนา~ ย่าดื้อสิ

โห่.. ฮยองอ๊ะ ก็ได้ หมอนั่นไอ้ป่องแก้มปรินั่นชื่อคิมคิบอมฮะ เป็นเพื่อนผมเอง

พอกระต่ายน้อยแนะนำเสร็จ ฮยอกแจก็หันไปยิ้มให้ชายหนุ่มเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่คิบอมจะได้พูดทักหรือยิ้มทักทายกลับ คนที่แนะนำตัวพี่ชายตัวเองเมื่อครู่ก็เอื้อมมือมาปิดปากพร้อมกับส่งสายตาอาฆาตให้ เพราะอะไรคิบอมก็ยังไม่รู้ แต่พอประโยคต่อมาก็ทำเอาคิบอมแทบหลุดขำ

นายห้ามมายุ่งกับฮยองเชียวนะคิบอม อย่าหาว่าฉันไม่เตือน

ฉันไม่นอกใจนายหรอกน่าที่รัก

จะบ้าหรอ ไม่ได้หวงนาย แต่หวงพี่ฮยอกแจหรอกเว่ย ไอ้แก้มแตก!

กระแสไฟฟ้าถูกส่งจากตาหวานของซองมินไปสู่ตาหยีๆ ของคนแก้มป่องอย่างไม่ลดละ มืออวบกอดพี่ชายไว้แน่น ถึงจะสนิทกับคิบอมขนาดไหน แต่อารมณ์หวงพี่ชายมันมีมากกว่า.. ก็ไอ้เพื่อนตัวแสบเล่นมองพี่ชายเค้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อย่างนั้นนี่นา.. แต่สิ่งที่ซองมินไม่รู้ก็คือ การที่คิบอมมองฮยองสุดที่รักของเค้าอย่างนั้น เกิดมาจากการที่ซองมินหวงพี่ชายเกินไปจนคนแก้มป่องอดที่สนใจไม่ได้ต่างหาก

.

.

.

.

~~โครก~~

.

.

.

.

คือลูกๆ ... แบบว่าป๋าหิวอ่ะ

ฮยอกแจฮยอง~ ไปอาบน้ำกันเถอะฮะ

อือ

ร่างบางตอบรับสั้นๆ พลางยิ้มให้น้องชาย.. ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ยังขี้อ้อน ช่างเอาแต่ใจ ปากหวานเหมือนเดิม ไม่เชื่อว่าคนหน้าหวานอย่างน้องชายเขานี่จะไปเป็นตำรวจได้ แต่ที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่านั้น คืออาฟ้าหรือคุณพ่อที่หวงลูกชายปานดวงใจขนาดนั้น จะส่งกระต่ายน้อยนี่ไปผจญภัยในกองร้อยสุดโหดน่ะสิ และอีกอย่างที่ฮยอกแจอดสงสัยไม่ได้ก็คือ เพื่อนสนิทของน้องชายน่ะสิ... คิดพลางเหล่ตาไปมองทั้งๆ ที่ตัวเองเก็บจานอยู่

ซองมินอา~~ นายไม่อาบกับฉันหรอ

คิมคิบอมคนนั้น คนที่ไม่น่าจะมาเป็นตำรวจได้เช่นกัน ก็ไอ้หน้าใสๆ อย่างนั้น รอยยิ้มกระชากใจสาวอย่างนั้น รูปร่างสมส่วนขนาดนั้น น่าจะให้ไปเป็นพระเอกละครเสียมากกว่า ส่วนข้อสงสัยคงจะไม่พ้นเรื่อง ความสัมพันธ์ ของสองคนนั้นน่ะสิ ไม่ใช่ไม่ไว้ใจหนุ่มหน้าตี๋ที่ชอบยิ้มตาหยีใส่หรอกนะ... ก็แค่สงสัยเท่านั้นเอง

ไม่ ฉันจะอาบกับฮยอง จะให้ฮยองสระผมให้ ใช่มั้ยฮะฮยอง?

แต่ซองมิน..

นะฮะฮยอง~~ พูดอ้อนๆ แล้วทำตาวิบวับเพื่ออ้อนพี่ชายอีกหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ยังไม่ทันที่ฮยอกแจจะได้พูดอะไร ร่างโปร่งของคิบอมก็เดินเข้ามาโอบเอวเอาตัวกระต่ายน้อยขึ้นไปก่อนโดยมีเสียงโวยวายมาเป็นระยะระยะ บอกแล้วไงว่าสองคนนี้มันน่าสงสัย.. สักพักเหมือนสองคนนั้นจะคุยกันเสร็จ ซองมินจึงเดินกระทืบเท้าขึ้นห้องไปแต่โดยดี

ขอตัวซองมินอ้วนไปนะฮะ ไอ้เด็กแสบนั่นยื่นหน้าเข้ามาใกล้

อะ อือ ก็เอาไปสิยังไม่ได้ว่าอะไรนี่

ก็.. แค่กลัวว่าฮยองจะโกรธ

เสียงทุ้มเอ่ยยิ้มๆ เหมือนจะแกล้งเค้าอย่างไงอย่างนั้น พูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับเสียงฮัมเพลงนิ่มๆ ฟังแล้วเคลิบเคลิ้ม ทิ้งให้ฮยอกแจยืนหน้าร้อนวูบวาบอยู่ตรงนั้น.. ทั้งๆ ที่ก็แค่เป็นบทสนทนาที่ไอ้เด็กนั่นยื่นหน้าเข้ามาใกล้เท่านั้นเอง

ไอ้เด็กบ้า

หวั่นไหวหรือไงจี้จัง เสียงเจ้าเล่ห์ของเจ้าของบ้านซึ่งหายจากฉากไปนาน (เพราะคนแต่งมันลืม) ดังขึ้นข้างๆ หูของฮยอกแจที่กำลังจมในความคิดของตัวเองอยู่เบาๆ พร้อมทั้งเสียงหัวเราะที่ทำเอาคนฟังสะดุ้งอย่างรุนแรง

ฮะ.. อะไรล่ะฮะอาป้า หวั่นไหวอะไร

ก็เจ้าเด็กคิบอมนั่นไง เห็นแกยืนทำหน้าแดงวูบวบเป็นไก่โดนน้ำร้อนลวกอยู่นี่นา

หน้าแดงหรอฮะ!!

เออน่ะสิ - -;;

แต่ไก่โดนน้ำร้อนลวกมันแดงตรงไหนอ่ะ ผมว่าเวลาผมลวกไก่มันก็ซีดทุกทีนะ - -*

เจ้าซื่อบื้อ.. เก็บจานให้เสร็จเลยไป

พูดสั่งลูกชายจอมซื่อ(บื้อ) ด้วยความหัวเสียเล็กน้อยแล้วเดินจากไป นี่คงต้องไปว่าออมม่าของพวกนั้นเสียหน่อยแล้วกระมัง ว่าช่วยสอนลูกชายให้ตามทันคนกว่านี้หน่อย.. แต่แน่นอนว่าคงได้แค่คิด เพราะชินดงคนนี้รักออมม่าของพวกนั้นยิ่งกว่าอะไร ส่วนฮยอกแจที่โดนสั่งเก็บจานต่อไปก็ได้แต่พึมพำกับตัวเองเรื่องไก่ลวกต่อไป

.

.

.

.

ง๊ากกก ไอ้ป่อง มันเข้าตาชั้นแล้วเห็นมั้ยเนี่ย

นิดดเดียวเอง อย่าบ่นสิ

รู้งี้ให้ฮยองมาสระให้ดีกว่า ไอ้คิบอมงี่เง่า!! .. น้ำๆๆๆ เอาน้ำมาเดี๋ยวนี้เลย

เสียงหวานบ่นอุบอิบเป็นครั้งที่ร้อยได้ตั้งแต่เข้าห้องน้ำมา คงเพราะถูกขัดใจไม่ได้อาบน้ำกับพี่ชายสุดที่รักนั่นแหละ คนหน้าหวานนี่ถึงได้อารมณ์เสียเป็นพิเศษ ทั้งๆ ที่ปกติอาบด้วยกันก็ไม่เก็นจะเคยโวยวายขนาดนี้แท้ๆ

อย่าบ่นนักจะได้มั้ย

ไม่ได้!! เพราะนายๆๆ

ร่างอวบยังคงบ่นต่อไปอย่างไม่คิดที่จะหยุดมันง่ายๆ ก็จะให้หยุดได้อย่างไรล่ะ ในเมื่อวันนี้เค้าอยากจะอาบน้ำกับฮยอกแจฮยองแท้ๆ แต่ไอ้เพื่อนสนิทแก้มป่องนี่ดันมาทำตัวเอาแต่ใจแล้วลากเค้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น แน่นอนว่าคนอย่างซองมินคงจะไม่ยอมทำง่ายๆ หรอก ถ้าไม่เจอคำขู่ของไอ้เพื่อนตัวแสบนั่น ถ้านายไม่อาบกับฉัน ฉันจะอาบกับพี่นายแทน นั่นแหละที่ลีซองมินคนนี้ไม่สามารถยอมได้ เรื่องอะไรที่เค้าจะต้องให้พี่ชายไปผจญกับความเจ้าเล่ห์และกวนตีนของไอ้คนแก้มป่องนี่ด้วยล่ะ แถมพูดจบหมอนั่นยังทำหน้าเจ้าเล่ห์ซึ่งเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าเอาจริงอีกต่างหาก กระต่ายน้อยจึงต้องรีบทำตามที่บอกโดยไม่สามารพแย้งอะไรได้เต็มที่

คิดอะไรอยู่อ้วน

คิดจะฆ่าแกอ่ะดิ

ทำไมงั้นอ่ะอ้วน... ใจร้าย พูดไปอมยิ้มไปเพราะท่าทางของคนตรงหน้า เพราะรู้ว่ากำลังโดนงอน มือแกร่งยังคงขยี้ผมีน้ำตาลสว่างไปมาอย่างเมามัน คงจะยังแค้นเรื่องที่เค้าไปขู่เจ้าตัวนั่นแหละ แต่จะโทษเค้าอย่างเดียวก็ไม่ได้ ต้องโทษคนที่กำลังงอนอยู่นี่ที่ออดอ้อนพี่ชายเสียเหลือเกินจนเค้าอยากแกล้งขึ้นมานั่นแหละ.. แล้วก็โทษคนตัว บางๆ กับใบหน้าขาวซีดของลูกชายคนโตของบ้านนี้ที่ทำตัวล่องลอย(?) จนกลัวว่าจะตามคนไม่ทันคนนั้นด้วย

ถอยไปไกลๆ เลยไอ้แก้มแตก ฉันจะออกไปแต่งตัวแล้ว

อย่างอนเค้าสิที่รัก

ใครที่รักแกไอ้ป่อง -*-

อ้วนไง อ้วนสุดที่รักไง

จะหลบดีดีมั้ยไอ้ป่อง

อ้วนไม่รักเค้าอ่ะ เค้าไปรักฮยองก็ได้ พูดแล้วทำแก้มพองลมจึงทำให้แก้มที่ป่องอยู่แล้วพองยิ่งขึ้นไปใหญ่

คิมคิบอม ถ้านายยุ่งกับพี่ฮยอกแจล่ะก็ นายตาย!!"

พูดจบก็กระทืบเท้าออกไปจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว แถมยังปิดประตูใส่คนที่อยู่ในห้องน้ำเสียงดังจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมา แต่คนที่ทำให้ซองมินโกรธนั้นกลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม.. ยิ้มให้กับความคิดที่ว่า พรุ่งนี้จะแกล้งอะไรต่อไป และทำแล้วจะเกิดอะไรขึ้นนั่นเอง (?)

/////////////////////////////////////////

จบเหอะ ตอนแรกว่าจะต่อนะ แต่แบบว่าจบดีกว่า - -"

เพิ่งป่านไปได้ตนแรก อินี่ก็จะมีสอบกลางภาคซะแล้วววว

อยากไปดูเอสเจจัง อิเจ๊มาด้วยครั้งนี้ ถึงนังคู๊จะยังนอนสลบอยู่ที่โรงพยาบาลก็เหอะ...แต่ก็อยากไปง่ะ อ๊ากกก!!!

ทำไมตรูไม่อยู่กรุงเทพ ทำไมตรูไม่สอบให้มันเสร็จ ๆ ไปฟระ!!!! อยากจะบ้าตาย

อีก 5 ปีโลกจะแตก แล้วคุนจะทำอะไร...

ปรึกษากับคุนโบแล้ว จะไปกู้เงินซัก 10 ล้าน แล้วซื้อตั๋วเครื่องบินไปเกาหลี ไปอยู่ที่นั่นเลย..55+ 10ล้านนจะพออยู่อี 5 ปีมั๊ยนั่น TT ^ TT...ตอนเรียนพิเศษฟิสิกส์แล้วพูดเรื่องนี้กัน อิชั้นก็นั่งนิ่งไปพักนึงก่อนะจะพูด..."อีก 5 ปีโลกแตก งี้ก็ไม่ต้องเรียนแล้วสิคะ" ขำกร๊ากกันทั้งห้อง ปากไปก่อนสมองอีก -*- ก็มันจริง ยังไม่ทันจะเรียนจบเลย ตายซะแระ

จะบ้าหรอ~~~

พูดเล่นหรอกนะ - -" อย่าคิดเป็นจริงเป็นจังไป...

ยังคงดองแทคจากเจ๊ 55+...ไม่รู้จะส่งต่อให้ใครอ้ะ เดี๋ยวค่อยมาอัพละกันนะ

ย้ำอีกครั้ง นี่เป็นฟิคคยูมิน บอมฮยอก คือ ตอนนี้อิคู๊ยังไม่ออกเพราะคนแต่งหมั่นไส้มัน (อ้าว) 55+ เดี๋ยวมันจะได้ออกมาเอง ตอนหน้าแน่นอน ^^" หลงบอมฮยอกมากกกกก

**พีเอสซักนิด

**พี่นาชิน่ารัก โฮกกกก (อะไรของแก๊~~)

xxโกดังร้างxx